vrijdag 20 maart 2015

Lentefris in Lotte Martens

Het is nu écht bijna lente, en ondanks twee steeds stoerder wordende meisjes betekent dat jurkjestijd! Jullie kennen inmiddels mijn voorliefde voor pastel. Ik combineer zachte poedertinten graag met zwart/wit, jeans of een vleugje fluo. Toen Bambiblauw en Lotte Martens me vroegen een van Lotte's stoffen te testen, had ik dan ook gelijk een voorkeur voor Bromelia: een poederroze (of zalmroze of nude, noem het hoe je wilt) soepele (doch niet dunne) stof met een fluoriscerende bloemenprint erop. De stof voelt prachtig aan, kreukt vrijwel niet, en het feit dat Lotte Martens' stoffen zo ambachtelijk in België worden geproduceerd maken de stof voor mij extra aantrekkelijk. Bij Bambiblauw zijn alle stoffen nu terug op voorraad. Het formaat van de stoffen is aangepast, zodat de prijzen wat vriendelijker ogen.
 
Ik voorzag gelijk een lentefris jurkje, in het aangepaste Antoinette patroon dat ik eerder al maakte.
Meisjesachtig lieflijk, er is geen stoere noot aan te ontdekken. Maar ach, met zwart-witte schoentjes voelt mijn dame zich voorlopig stoer genoeg!
 



 



 
 
 
Stof: Lotte Martens, exclusief te verkrijgen bij Bambiblauw & Lotte Martens
Patroon: aangepaste Antoinette
Schoentjes: Zuzii
 
 

zondag 1 maart 2015

Coping

Vorig jaar schreef ik over Britt, de dochter van een oud-collega, die de strijd aanging met een verschrikkelijke ziekte. 100.000 euro was nodig voor een behandeling in Amerika om haar kansen te vergroten. Binnen enkele weken was het geld bij elkaar, ook dankzij een aantal lieve lezers van deze blog, die door mij gemaakte haarspeldjes kochten.
Regelmatig lees ik de blog van Britt's papa om op de hoogte te blijven. Britt's behandeling verliep steeds niet helemaal zoals 'gepland', maar een operatie in januari leek zo succesvol. Mijn maag draaide zich dan ook om toen ik deze week verschrikkelijk nieuws las op hun blog. Britt wordt niet beter, en het gezin zal ook niet naar Amerika vertrekken voor verdere behandeling. De wereld stopte even met draaien, ik kreeg het de rest van de dag niet meer warm van binnen. Het spookt voortdurend door mijn hoofd, zo een lief, dapper meisje, dat al zoveel heftige behandelingen heeft doorstaan. En dan nu dit? Allemaal voor niets? Hoe moet dat nu? Het is gewoon zo afschuwelijk. 
En dan zit ik hier met mijn naaiblog, alles lijkt zo belachelijk oppervlakkig. Ik heb daar de afgelopen week best over nagedacht. Maar juist mijn blog, bezig zijn met mooie stofjes, het is mijn manier van coping. Mijn manier om met iets moois bezig te zijn in deze wereld, waarin zoveel narigheid, oorlog, angst en ziekte is. Ik trek het mij allemaal aan, misschien te veel zelfs.  Kindermode, naaien & bloggen: mijn manier om mijn gedachten te verzetten en niet alleen maar bezig te zijn met de akelige dingen in de wereld. Zo graag zou ik meer betekenen voor iedereen die het moeilijk heeft, en in het bijzonder Britt en haar familie. Ik zou alleen even echt niet weten hoe...